Ο κύριος Τσίπρας μονομάχος για την θέση του προέδρου του ΣΎΡΙΖΑ θα δώσει ανοικτή συνέντευξη στα μπλοκ, όλες τις λεπτομέρειες θα τις πληροφορηθείτε στο πολιτικό μπλοκ που λαμβάνει μέρος σαν ενδιάμεσος.
Για το Αλέξη Τσίπρα δεν έχω και την καλύτερη γνώμη σαν πολιτικό αν και είναι σίγουρα ικανός στο πολιτικό μάρκετινγκ δεν νομίζω ότι έχει συγκεκριμένο όραμα για το που θέλει να πάει αυτή η χώρα, μόνο ξερό και στείρο καταγγελτικό ύφος το οποίο κερδίζει πόντους λόγο της ανικανότητας της σημερινής κυβέρνησης. Αυτή η συνέντευξη είναι μια καλή ευκαιρία για να αποδείξει το αντίθετο ή να ξεγυμνωθεί η ανεπάρκεια του.
Προτείνω λοιπόν όσοι έχετε μια καλή ερώτηση να την γράψετε στο μπλοκ του καρπίδη, εγώ θα προσπαθήσω να σκεφτώ μια πολύ δυνατή ερώτηση και θα την παραθέσω.
υ.γ. Καλά χριστούγεννα σε όλους και όλες
Tuesday, December 25, 2007
Ανοικτή Συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα
Posted by Antonios Politakis at 3:34 AM 0 comments
Labels: Πολιτική
Friday, December 21, 2007
Χρόνια μας πολλά Σήφη
Στης 21 Δεκεμβρίου το 1879 Γεννήθηκε ο Ιωσήφ Βησσαριάνοβιτς Τζουκασβίλh ποιο γνωστός ως Στάλιν(Ο σιδερένιος).
Στης 21 Δεκεμβρίου του 1984 γεννήθηκα εγώ,.
-Χρόνια πολλά Σήφη
-Χρόνια πολλά Αντώνη.
υ.γ.
Επίσης γεννήθηκαν
-Benjamin Disraeli, Πρωθυπουργός της Αγγλιας
-Frank Zappa Μουσικός με μοναδικό Στυλ
-Samiul L. Jackson Ηθοποιός
-Kiefer Sutherland Ηθοποιός
Χρόνια πολλά και σε αυτούς
Posted by Antonios Politakis at 12:24 AM 5 comments
Monday, December 10, 2007
Βιβλιοκριτική: Πολιτική για μια Δημιουργική Ελλάδα

Το βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Σημίτη σίγουρα ένα αξιόλογο βιβλίο αλλά όχι αυτό που περίμενα.
Καταρχήν ήμουν και είμαι θετικός προς την πρωθυπουργία Σημίτη. Θεωρώ ότι ήταν η αξιολογότερη διακυβέρνηση που έχω γνωρίσει(αν γεννήθηκες το '84 δεν έχεις και πολλές επιλογές ούτως η άλλως). Αποφάσισα λοιπόν να προσπαθήσω αν μπω στο μυαλό αυτού του ανθρώπου.
Στο μεγαλύτερο μέρος του το βιβλίο δεν αναλύει όπως θα ήθελα τις ανάγκες για μεταρρυθμίσεις προς μια ελεύθερη αγορά αλλά ασχολείται με το που κολλήσανε οι μεταρρυθμίσεις που είχε σκοπό να κάνει.
Κυρίως το βιβλίο ασχολείται με την αντιπολίτευση είτε αυτη προέρχεται απο τη ΝΔ είτε ίσως για πρώτη φορά που μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ σηκώνει το ανάστημα του και ασχολείται με την Λαϊκιστική ρητορεία του ΚΚΕ και τις ανόητες απαιτήσεις βολεμένων συνδικαλιστών και αγροτοπατέρων.
Αλλά η αυτοκριτική είναι ελάχιστη, Ο Κύριος Σημίτης ελάχιστα ασχολείται με το να αναφέρει την αντιπολίτευση που δέχθηκε απο το ίδιο του το κόμμα αλλά και τα δικά του πισωγυρίσματα. Δεν ασχολείται σοβαρά με τα προβλήματα που δημιούργησε η λογιστική του με στόχο να μπούμε στην ΟΝΕ, όχι οτι δεν ήταν χρήσιμο που μπήκαμε στην ζώνη τουΕυρώ και γλιτώσαμε τις τεράστιες υποτιμήσεις που θα δεχόταν η δραχμή μετά το 2000 αλλά η επιμονή δημιούργησε τεράστια προβλήματα για τα οποία ο κύριος Σημίτης ελάχιστα ασχολείται για το πώς θα αντιμετωπιστούν τουλάχιστον στο μέλλον.
Επίσης δεν αφήνει πίσω του καμιά κληρονομιά για το ΠΑΣΟΚ. Δεν δίνει κάποιο στίγμα προς τα που πρέπει να κινηθεί το ΠΑΣΟΚ και ποια ιδεολογία τον έφερε νικήτη αλλά αφήνεται έρμαιο στα πισωγυρίσματα του κύριου Παπανδρέου.
κατακλείδα.
Το βιβλίο ήταν απογοητευτικό. Κατάλαβα οτι ο δεύτερος ποιο αποτελεσματικός Πρωθυπουργός της μεταπολεμικής ελλάδας(μετά τον Καραμανλή τον γηραιό) ήταν χωρίς σοβαρό όραμα. Το όραμα του ξεκινούσε και τελείωνε με την ΟΝΕ και ίσως τους ολυμπιακούς. Βέβαια η σύγκριση με τους άλλους Έλληνες πρωθυπουργούς όπως ο αναποτελεσματικός Μητσοτάκης και ο φοβητσιάρης Καραμανλής Jr. του δίνουν ένα προβάδισμα αλλά δεν αρκεί για να τον κατατάξη στην θέση του Τρικούπη όπως πολλοί θέλουν να τον θυμούνται .
Posted by Antonios Politakis at 4:05 PM 2 comments
Labels: Βιβλιοκριτικές
Friday, December 7, 2007
Η Ολυμπιακή σαν γόρδιος δεσμός
Έχω καιρό να γράψω στο Μπλοκ, δυστυχώς τα ωράρια μου με την δουλειά και το πανεπιστήμιο είναι τόσο ασφυκτικά που έχω φτάσει στα όρια μου, ούτε με το κόμμα προλαβαίνω να ασχοληθώ. Αλλά σήμερα αποφάσισα να γράψω για το φλέγον ζήτημα της ολυμπιακής.
Σε προηγούμενο μου άρθρο είχα ασκήσει κριτική στους δύο πυλώνες της αριστερά για τις θέσεις του στο θέμα της ολυμπιακής. Δυστυχώς η γνωστή ρήση της αριστερά για καλύτερο αύριο αλλά χωρίς να αναφέρουν πρακτικές μεθόδους επίτευξης του στόχου έχει πιάσει τόπο και σαπίσει αρκετούς νέους εγκεφάλους.
Αλλά δεν θέλω να σταθώ μόνο σε αυτό, για πρώτη φορά από τότε που κρατικοποιήθηκε η Ολυμπιακή ένας υπουργός μεταφορών για πρώτη φορά αναλαμβάνει το ρίσκο και το πολιτικό κόστος να λύσει ένα γόρδιο δεσμό. Τον δεσμό της ολυμπιακής. Ώς είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται αλλά κόβονται και αυτή ήταν η απόφαση του υπουργού ο οποίος έγινε persona non grata για τους συνδικαλιστές της ολυμπιακής τραγωδίας. Δυστυχώς πρέπει να νιώθει μεγάλη μοναξιά ο κύριος Χατζηδάκης καθώς η αντιπολίτευση δεν ήρθε μόνο απο το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ που θεωρητικολογούν ασύστολα , ούτε μόνο απο το ΠΑΣΟΚ το οποίο αναρωτιέμαι μετά τα τόσα λάθη στο συγκεκριμένο θέμα πώς τολμάει να μιλάει. Όχι ισχυρή αντιπολίτευση είχε και απο τα ίδια τα μέλη του κόμματος του. προσωπικά νιώθω την ηθική υποχρέωση να δηλώσω την υποστήριξη μου στο πρόσωπο του κυρίου Χατζηδάκη ο οποίος παρά το πολιτικό κόστος αποφάσισε να αναλάβει ευθύνες και να παράγει έργο σταματώντας διαπαντός την μαύρη τρύπα που ονομάζεται ολυμπιακή. Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η επίσημη γραμμή της Συμμαχίας που σε επίσημη ανακοίνωση εκθέτουμε τις απόψεις μας για την ολυμπιακή τρύπα.
Ας ελπίσουμε οτι ο σημερινός υπουργός δεν θα γίνει άλλη μία Μαριέττα, άλλη μια υπουργός της ΝΔ που προσπάθησε να παράγει έργο αλλά θα τον στηρίξουν ενεργά τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης. Για πρώτη φορά νιώθω ότι θα έχουμε αποτέλεσμα διότι το υπουργικό συμβούλιο της Κυβέρνησης φένετε να έχει σύμπνοια και να έχει ξεπεράσει την ανωριμότητα της πρώτης κυβερνητικής θητείας, σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ που στο όνομα μια αριστερής στροφής αναμασάει τα λάθη και πρακτικές ενός περασμένου αιώνα. Κύριε Παπανδρέου δεν ξέρω αν το καταλάβατε απο την ΝΔ χάσατε όχι από τα άκρα(ΚΚΕ,ΣΥΡΙΖΑ)
Posted by Antonios Politakis at 2:09 PM 1 comments
Labels: Πολιτική
Wednesday, October 31, 2007
Πανικός στην Παιδεία και αναμνήσεις!!
Πανικός και αναβρασμός επικρατεί στην παιδεία από την δευτεροβάθμια έως την τριτοβάθμια.
Γύρω στα 350 σχολεία πανελληνίως τελούν υπό κατάληψη. Είναι όμως η κατάληψη το σωστό μέτρο διεκδίκησης μιας καλύτερης παιδείας. Η εμπειρία μου από κατάληψής λέει πως όχι.
Ποιος δεν θυμάται τα μαθητικά του χρόνια και όσοι από εμάς είμασταν στην δευτεροβάθμια την περίοδό του νόμου Αρσένη θυμόμαστε καλά την αναμπουμπούλα και τις καταλήψεις. Εγώ θυμάμαι ποιοι κλείνανε το σχολείο, άλλωστε είμουν και από τους ποιο πρωινούς, να βοηθήσω να μπει άλλο ένα λιθαράκι(θρανιάκι με τα πόδια προς τα έξω) στη δημιουργία του μαθητικού κινήματος. Αυτοί που θυμάμαι λοιπόν να είναι οι πρωτεργάτες τις επανάστασης ήταν συνήθως η μέτριοι προς κακοί μαθητές που δεν είχαν σκοπό να μάθουν και πολλά γράμματα , ενώ όσοι είχαν μια αμυδρή θέληση το θεωρούσαν μια πολύ καλή ευκαιρία να χαλαρώσουν και να παίξουν μπάλα το πρωί πρίν πάνε φροντιστήριο. Υπήρχε και μια μειοψηφία που ήθελε να κάνει μάθημα διότι δεν πήγαινε φροντιστήριο αλλά σε αυτή ασκούσαμε αρκετή ψυχολογική βία αποκαλώντας τους φυτά, σπασίκλες και καταδικάζοντας τους σε κοινωνικό αποκλεισμό. Τα δε αιτήματα γελοία, από τις τουαλέτες μέχρι το φαγητό του κυλικείου και σαν κερασάκι ο νόμος Αρσένη που κανείς μας δεν γνώριζε τι πραγματικά ήθελε να πετύχει.
Οι αντιδράσεις των καθηγητών χλιαρές, όσοι αδιαφορούσαν για εμάς εντός της τάξης σηκώθηκαν να φύγουν ενώ όσοι πολεμούσαν να μάθουμε γράμματα, που αποτελούσαν μια μειοψηφία του 10% μας βρίζανε ή μας παρακαλούσαν να ανοίξουμε το σχολείο. Αμετανόητοι εμείς επιθυμούσαμε να χάσουμε διδακτικές αλλά ξέροντας καλά πόσο να το κρατήσουμε για να μην αναγκαστούμε το καλοκαίρι να μείνουμε στο σχολείο αναπληρώνοντας τις. Αν δε αποφάσιζαν να χάσουμε το καλοκαίρι για να αναπληρώσουμε τις διδακτικές ώρες ουέκ και αλίμονο τους ξανά κατάληψη
Αλλά ας επανέλθουμε στο σήμερα, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ, αυτοί που πραγματικά πλήττονται από τις καταλήψεις είναι οι μαθητές των φτωχών οικογενειών που αγωνίζονται να σπουδάσουν χωρίς φροντιστήριο, ενώ αυτοί που κερδίζουν είναι τα μεγαλύτερα εισοδήματα που μειώνουν τις πιθανότητες των φτωχών αυξάνοντας τις δικές τους σε μια ρουλέτα που λέγονται πανελλήνιες.
Στον πολιτικό κόσμο τώρα οι γνωστές "Προοδευτικές" φωνές μιλάνε για τρομοκράτηση μαθητών αλλά δεν μιλάνε για τα δικά τους καπελώματα για να κάνουν αντιπολίτευση πάνω στα κεφάλια μαθητών. Πραγματικά προοδευτικές φωνές υπάρχουν στους χώρους των καθηγητών όπως του Μπλόκερ ΝΒερτη που κατηγορεί άπαντες καταληψίες και πνευματικούς υποκινητές ως ακραίες συντηρητικές φωνές αλλά όπως είπα και παραπάνω αποτελούν μειοψηφία.
Οι υποστηρικτές των καταλήψεων λένε οτι δεν υπάρχει καλύτερη μόρφωση απο το να μάθεις να διεκδικείς. Λογικό αίτημα για κάποιον που μέσο καταλήψεων και καθηγητών με μειωμένη όρεξη να σου εμφυσήσουν κριτική σκέψη και μάθηση έμαθαν να φωνάζουν προτού να σκεφτούν. Η καλύτερη μόρφωση είναι αυτή που σε μαθαίνει να λύνεις τα προβλήματα με τα μέσα που έχεις.
Αναλογιζόμενος τις εποχές του λυκείου και του Γυμνασίου σκέφτομαι οτι υπήρχαν πολλά που μπορούσα να κάνω αν σκεφτόμουν έξω απο το κλουβί της σκέψης που μας είχαν διδάξει να σκεφτόμαστε οι αριστερίζοντες "προοδευτικοί". Θα μπορούσαμε με τα λεφτά των χοροεσπερίδων να επιδιορθώσουμε τις υποδομές του σχολείου, να βάξουμε με ομάδες εθελοντών μαθητών το σχολείο και να το μονώσουμε. Θα μπορούσαν να υπάρχουν εθελοντικές ομάδες για να καθαρίζουν το προαύλιο και τόσα άλλα. Αλλά όχι εμείς επιλέξαμε την εύκολη λύση των καταλήψεων
Ντροπή μας που είμασταν τόσο λίγοι σαν γενιά ντροπή και στην επόμενη διότι έμεινα η ίδια. Ας επέμβει η αστυνομία, είναι αμαρτία παρεμποδίζεται η μάθηση στο όνομα της τεμπελιάς και της δήθεν "προοδευτικότητας". Απλά πράγματα
σχετική συζήτηση Στο μπλοκ του κυρίου Λαζαρίδη
Posted by Antonios Politakis at 11:17 AM 6 comments
Labels: Ελληνική Πραγματικότητα
Thursday, October 4, 2007
Γιατί τα κρατικά "Πανεπιστήμια" πρέπει να γίνουν Ιδιωτικά Πανεπιστήμια
Η πραγματική απάντηση είναι απλή αν και αμφιλεγόμενη. Για ποιο ποιοτική πανεπιστημιακή παιδεία προσιτή από περισσότερες κοινωνικές ομάδες, αλλά ας το αναλύσουμε.
Τι εννοούμε με τον όρο ιδιωτικά? Προφανώς δεν αναφερόμαστε σε να πουλήσουμε τα πανεπιστήμια σε ιδιώτες όπως γίνεται με τον ΟΤΕ αλλά να τα αναξαρτητοποιήσουμε από τον υπουργικό εναγκαλισμό, δηλαδή να δημιουργήσουμε ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά ιδρύματα που αντί να πληρώνουν μετοχικό μέρισμα να αξιοποιούν όλα τα κέρδη(μπορεί να προέρχονται από δίδακτρα ή έρευνα και πατέντες) τους για την αναβάθμιση των υποδομών τους και των υπηρεσιών τους. Αυτή η ιδιωτικοποίηση θα βοηθήσει τα πανεπιστήμια να αντιδρούν ποιο γρήγορα στις εξελίξεις και στις ανάγκες των φοιτητών. Δεν θα έχουν πλέον την δικαιολογία μα δεν έχουμε την άδεια του υπουργείου, αν και είναι αλήθεια ότι μέχρι να κουνήσουν το ένα πόδι τα όργανα του υπουργείου έχει βρομίσει το άλλο αυτό είναι κάτι που κάνει την ανάγκη για ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ακόμα ποιο επιτακτική.
Φυσικά μαζί με την ιδιωτικοποίηση πρέπει να έρθει πακέτο και η μετάλλαξη των "πανεπιστημίων" σε πανεπιστήμια. Πανεπιστήμιο σημαίνει ότι το συγκεκριμένο ίδρυμα έχει όλες τις επιστήμες συγκεντρωμένες σε ένα ίδρυμα. Η κατάσταση στην Ελλάδα αυτή την στιγμή είναι θεωρητικές επιστήμες να οργανώνονται σε ένα ίδρυμα οι θετικές σε άλλο και οι πολυτεχνικές σε τρίτο. Αυτή η διασπορά αυξάνει το κόστος λειτουργίας των εκάστοτε ιδρυμάτων και φυσικά υποβαθμίζει την ποιότητα της παιδείας. κατά πόσο είναι λογικό το μαθηματικό να είναι στο Ηράκλειο ενώ οι πολυτεχνικές σχολές να βρίσκονται στα Χανιά και το οικονομικό στο Ρέθυμνο. Οι πολύ καλοί καθηγητές του μαθηματικού οι οποίοι ασχολούνται και με έρευνα θα μπορούσαν κάλλιστα να διδάσκουν και τους μηχανικούς ενώ κάποιες σχολές όπως οι Μηχανικοί παραγωγής και διοίκησης θα μπορούσαν να συνεργάζονται με οικονομικά τμήματα, αυτά βέβαια σε ένα πανεπιστήμιο που περιλαμβάνει όλες τις επιστήμες.
Άλλη μεγάλη επιτυχία της ιδιοτικοποίησης και πανεπιστημοποίσης θα είναι η δημιουργία σοβαρών ιδρυμάτων στην επαρχία, δυστυχώς(ή ευτυχώς) θα κλείσουν πολλά μικρο-πανεπιστήμια και μικρο-ΑΤΕΙ αλλά σε στρατηγικές περιφερειακές κωμοπόλεις θα καταφέρουν να δημιουργηθούν σοβαρά ιδρύματα που θα καλύπτουν τις ανάγκες της ευρύτερης περιοχής και σε παροχή γνώσεις χωρίς την ανάγκη μετανάστευσης αλλά και θα καλύπτουν τις τοπικές ανάγκες σε έρευνα.
Μαζί με όλα τα παραπάνω νομίζω είναι και καιρός να συγχρονιστούμε με την συνθήκη της Μπολόνια. Φυσικά δεν μιλάω για την υποβάθμιση των πανεπιστημιακών τίτλων, μία πρακτική θα ήταν να αναγνωριστούν τα ΑΤΕΙ σαν πτυχίο, ενώ οι πανεπιστημιακοί φοιτητές να πάρουν πτυχίο+MASTER. Οι φοιτητές των ΤΕΙ αυτοί την στιγμή είναι ριγμένοι διότι δεν έχουν την δυνατότητα να συνεχίσουν σε μεταπτυχιακή εκπαίδευση ως να είναι τέκνα ενός κατώτερου θεού, εκτός φυσικά αν μεταναστεύσουν.
Επόμενο θέμα: Πώς ένα μικτό σύστημα διδάκτρων και υποτροφιών θα ευνοήσει τις φτωχές μάζες να έχουν πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Posted by Antonios Politakis at 11:34 AM 2 comments
Labels: Προτάσεις
Tuesday, October 2, 2007
Τραγωδία ολυμπιακών Διαστάσεων
Τραγωδία ολυμπιακών Διαστάσεων είναι η ύπαρξη του Αλέκου Αλαβάνου και της Αλέκας Παπαρήγα στην ελληνική πολιτική ζωή.
Αναφέρομαι προφανώς στις νέες ψηφοθηρικές δηλώσεις του ΚΚΕ και του προέδρου του Συνασπισμού για το μέλλον της Ολυμπιακής αεροπορίας.
Ξεκινώντας με τον κύριο Αλαβάνο που δήλωσε ότι δεν θέλει η Ελλάδα να είναι από τις ελάχιστες χώρες τις Ευρώπης που δεν έχουν εθνικό αερομεταφορέα. Μήπως θα μπορούσε να μας πει ο μέγας παραποιός της αλήθειας σε ποιες Ελάχιστες χώρες της Ευρώπης θα ανήκουμε? Η Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο η Ιρλανδία, Η Γαλλία, η Σουηδία, η Γερμανία, Η Ισπανία όλες έχουν ιδιωτικοποιήσει τους εθνικούς αερομεταφορείς τους. Μετά ο κύριος Αλαβάνος μίλησε ότι με ένα πενταετές πλάνο(αλα Σοβιέτ) έστω ρε παιδί μου Δεκαετές πλάνο η ολυμπιακή θα ανακάμψει. Αφού ο κύριος Αλαβάνος γνωρίζει την χρυσή τομή γιατί δεν συντάσσει αυτό το καταραμένο επιχειρησιακό πλάνο να το δούμε και εμείς. Βέβαια η Ολυμπιακή έχει ζημιά σε μία διετία 200 εκατομμύρια ευρώ με απλή μέθοδο των τριών πόση ζημιά θα έχει σε μια δεκαετία.Όποιος απαντήσει πρώτος κερδίζει δωρεάν ταξίδι με της ολυμπιακές αερογραμμές , δωρεά του κύριου Αλαβάνου, προϋπόθεση να ανήκεις στο στενό οικογενειακό κύκλο των συνδικαλιστών της ΟΑ.
Μετά έρχεται το έτερο καμάρι της αριστεράς. Η Αλέκα μας που δηλώνει οτι η ιδιωτικοποίηση των ΟΑ θα στοιχίσει σε κόστος-Ασφάλεια - Εξυπηρέτηση. Η ευστοχία της είναι ένα στα τρία αλλά για να δούμε αναλυτικά
- Κόστος. Χρησιμοποιώντας την Ιστοσελίδα Flydeals.com διαπιστώνουμε ότι η Ολυμπιακή είναι η ένατη εταιρία σε σχέση με το κόστος. Οι τιμές ξεκινάνε από 44 Στερλίνες με την ολυμπιακή να χρεώνει 133.
- Ασφάλεια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της airsafe.com η ολυμπιακή είναι μία από της χειρότερες στατιστικά αεροπορικές εταιρίες για να χρησιμοποιείς. Οι ιδιωτικές BA και Lufthansa με τα τριπλάσια δρομολόγια έχουν πολύ χαμηλότερη στατιστική πιθανότητα να έχουν ατύχημα εν σύγκριση με τις κρατικοδίαιτες Swissair(ιδιωτικοποιήθηκε πρόσφατα) και ΟΑ.
- Εξυπηρέτηση. Εδώ έχει κάποιο δίκιο οφείλω να το παραδεχθώ. Την τελευταία φορά που ταξίδεψα με ΟΑ στην οικονομική θέση ήπια 4 μπουκαλάκια κρασί χωρίς να χρεωθώ. Αν έκανα κάτι παρόμοιο σε άλλη εταιρία χρεώνομαι γύρω στα 6 ευρώ. Το κόστος μεταφέρεται στο μέσο Έλληνα φορολογούμενο αλλά ποσώς την ενδιαφέρει την κυρία Παπαρήγα για τον Έλληνα φορολογούμενο, όποιος δεν ψηφίζει ΚΚΕ είναι εναντίον του λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και του αξίζει να πληρώνει.
Οι ολυμπιακές αερογραμμές πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν άμεσα διότι στοιχίζουν στον Έλληνα φορολογούμενο. Κάθε ταληράκι που δαπανείται για τις ανάγκες των συνδικαλιστών της ολυμπιακής είναι χαμένο από μία επένδυση στην υγεία, στην παιδεία και γιατί όχι και στην εκπαίδευση καλύτερη αστυνομίας.
Αν χρειάζεται μια εταιρία να καλύπτει τις αεροπορικές ανάγκες των νησιών μπορεί να δημιουργηθεί μια μικρότερη με πολύ λιγότερα άτομα και αεροπλάνα η οποία δεν ασχολείται με κοστοβόρες πτήσεις σε Αυστραλία και Ιαπωνία αλλά ασχολείται μόνο με τα νησιά.
Οι υπάλληλοι που θα απολυθούν ας τους συντηρήσει το κράτος απευθείας για ένα διάστημα μέχρι να ξαναβρούν δουλειά, θα μας κοστίζουν πολύ λιγότερο από το να τους έχουμε να εκτελούν ζημιογόνες πτήσεις προσφέροντας μηδέν αξία στον εθνικό προϊόν και βάζοντας καπάκι στο κόστος του μισθού τους και τα έξοδα της πτήσης.
Posted by Antonios Politakis at 6:20 PM 4 comments
Labels: Έλληνες Πολιτικοί για κλάματα